بهت‌زده شد . امام حسن عليه السلام رو به مغيره كرد و گفت : اى اعور ( يك چشم ) قبيلهء ثقيف تو كه از قريش نيستى تا من به تو مفاخره كنم ! آيا تو مرا نمىشناسى ؟ واى بر تو ! منم فرزند بهترين كنيزان خدا و بانوى زنان ! رسول خدا صلى الله عليه و آله ما را به وسيلهء علم خداى تبارك و تعالى تغذيه نمود ، و به ما تأويل قرآن و مشكلات احكام را آموخت . بالاترين عزّت و افتخار و عظمت از آن ماست ، و تو اى مغيره از قومى هستى كه در جاهليت براى ايشان نسبى ثابت نشده و در اسلام نيز براى آنها نصيبى نيست برده‌اى گريز پا ! او را چه به افتخار در پيكار با شيران و برخورد با دليران روزگار ! در حالى كه ما سرورانيم و ماييم پرچمداران سپاه و حاميان اطراف از ورود اشراريم و ما كسانى هستيم كه از آبرو و شرفمان ننگ و عار را مىزداييم . و منم زادهء پاك زنان و نخبهء ابكار . وانگهى تو اشاره‌اى كردى به گمانت كه وصى بهترين انبياء - يعنى على عليه السلام - از ناتوانى تو بى خبر بود ، بلكه او از همه كس بيناتر و به ستمكارى تو داناتر بود ! و من در مورد رد سخنان تو نسبت به آن حضرت سزاوارترم اگر آن درد و الم را در سينهء تو جا دهم و اثر آن حيله را در چشمت فرو نشانم . هيهات ! كه خداوند از گمراهان كمك و يارى بجويد ! و به گمان تو كه اگر در صفّين با غوغاى قيس و حلم و پايدارى مردان ثقيف بودى ! مادرت به عزايت بنشيند ، چه مىشد ؟ ! آيا به وسيلهء ناتوانى تو در جايگاهها و فرار تو در وقت نبرد و درگيريها ! چه اتّفاقى